| Amsterdam
had onlangs weer een primeur. In de schaduw van AquaTech 2004,
de internationale beurs voor de waterindustrie, vond de eerste
editie plaats van ‘NanoWater’. Doel hiervan was kennis en ideeen
uit te wisselen over toepassing van nano-technologie bij het
oplossen van waterproblematiek. Beschikbaarheid
van betaalbaar schoon water wordt gezien als een van de grootste
uitdagingen voor de mensheid in deze eeuw. Nu al kampen veel
regio’s met een probleem op dit gebied, ook in het Westen.
Naar verwachting neemt dit de komende decennia enorme proporties
aan en vormt daarmee de basis voor een miljarden-industrie.
Nano-technologie
wordt hierin een factor van belang. Enerzijds als bijdrage
in oplossingen; denk aan energie-zuinige omzetting van zout
in zoetwater en effiecente waterzuivering. Anderszijds zelf
als onderdeel van het probleem. Immers, bij groeiende toepassing
van nano-technologie neemt de kans toe dat schadelijke deeltjes
in het mileu terechtkomen. Waterzuivering zal ook op dat niveau
nodig zijn; wellicht middels ‘zetta-technologie’.
Uiteindelijk
zal elke natie met deze materie te maken krijgen. Beleid zou
er dan ook op gericht moeten zijn hier reeds nu een rol in
te vervullen. Dit onderwerp is veel te belangrijk om je in
een laat stadium te laten verrassen door wat anderen hebben
bedacht. Het is echter de vraaag of dit besef voldoende is
doorgedrongen in Nederland.
Het
selecte internationale gezelschap dat zich verzamelde voor
‘NanoWater’ bestond hoofdzakelijk uit vertegenwoordigers van
de nano-tech industrie, waaronder enkele prominente voorlopers.
De gebruikerskant cq waterindustrie leek nauwelijks vertegenwoordigd.
Noch was er serieuze Nederlandse inbreng van overheid, onderwijs
of wetenschappelijke instituten. Waar waren zij?!
Misschien
lag het aan de uitnodigingen van de organisatie of de timing.
Wellicht zijn er in Nederland wel degelijk vooruitstrevende
projecten gaande op dit gebied. In dat geval verneem ik graag
de details, want mij zijn ze niet bekend. Vooralsnog heeft
het er de schijn van dat hier niets gebeurt.
Voor
een land met zo’n rijke historie in de internationale water-business,
met uitmuntende wetenschappers, en kenniseconomie als streven,
zou dit een ideaal speerpunt zijn. Initiatieven op nano-water
gebied zouden echt ‘zoden aan de dijk’ kunnen zetten voor
de Nederlandse maatschappij. Bijvoorbeeld meer dan recente
politieke voornemens omtrent hamburger-afmetingen of verlaging
van vennootschapsbelasting. Of beperken we ons liever tot
‘Nederland Baggerland’ en laten waterwetenschap, -innovatie
en ons milieu aan anderen over?
Volgende keer meer commentaar van MEERLINQ IN NANOLAND.
Actie&Reactie
zijn
welkom
|
